Κείμενο της πολιτικής συνέλευσης της κατάληψης Ελαία για τις εκκενώσεις καταλήψεων

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης της χώρας δεν έριξαν κανέναν από τα σύννεφα. Η ακροδεξιά κυβέρνηση που έλαβε τη σκυτάλη της εξουσίας από την σοσιαλδημοκρατική αυταπάτη των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν θα μπορούσε να έχει άλλες προτεραιότητες παρά αυτές που επιτάσσει η νεοφιλελεύθερη – νεοφασιστική ατζέντα της: δηλαδή το ξεπούλημα κάθε ίχνους δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες, την ανάθεση κάθε πτυχής της δημόσιας λειτουργίας σε επιχειρηματικά συμφέροντα και την κατάπνιξη κάθε αντίθετης φωνής. Μέσα σε αυτό τον οικονομικό και πολιτικό ζόφο, οι ανάγκες του ψηφοφόρου δεν έχουν καμία σημασία· άλλωστε ο ρόλος του εξαντλήθηκε μόλις έριξε την ψήφο του στην κάλπη. Το μόνο που έχει να σερβίρει η νεοφασιστική εξουσία είναι καταστολή, σκοταδισμός και μισανθρωπισμός: ποδοπάτημα των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων και μειοψηφιών, περιστολή δικαιωμάτων, και πάνω απ’ όλα, μπόλικες δόσεις Νόμου και Τάξης σε απευθείας μετάδοση από την τηλεόραση. Σκοπός: αφενός να ικανοποιηθεί ο διψασμένος για αίμα ακροδεξιός κανίβαλος ψηφοφόρος, που δεν θα γκρινιάξει για τη δική του δυστυχία, αρκεί να δει άλλους να υποφέρουν περισσότερο από αυτόν. Αφετέρου να μην φαίνεται η μεσιτική δραστηριότητα που λαμβάνει χώρα στο παρασκήνιο.

Πρώτο θύμα της τακτικής αυτής οι καταλήψεις μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας. Άνθρωποι που είχαν βρει στέγη σε εγκαταλελειμμένα κτίρια και ζούσαν ενσωματωμένοι στον κοινωνικό ιστό ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους, έχοντας την αλληλεγγύη των γειτόνων τους, μεταφέρθηκαν χιλιόμετρα μακριά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης φτιαγμένα για τις ανάγκες πολύ λιγότερων ανθρώπων σε άθλιες συνθήκες, μακριά από κάθε θέση απασχόλησης, σχολείο και υποδομή υγείας και φυσικά μακριά από τα μάτια των νοικοκυραίων ψηφοφόρων. Η ίδια τακτική συνεχίζεται και θα συνεχίζεται μέχρι να τελειώσουν οι καταλήψεις ή να εξαντληθεί η επικοινωνιακή του χρησιμότητα.

Στην Κέρκυρα η κατάσταση είναι αρκετά διαφορετική. Όχι φυσικά ως προς την ουσία, αλλά ως προς το περιτύλιγμα. Όχι ως προς την ατζέντα που παραμένει η ίδια, αλλά ως προς τον τρόπο που αυτή παρουσιάζεται προς τα έξω. Και εδώ λοιπόν, η νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά δημοτική αρχή έθεσε από την αρχή ως στόχο της την παραχώρηση κάθε κομματιού δημόσιας περιουσίας και κάθε πτυχής της λειτουργίας του Δήμου σε ιδιώτες. Φυσικά δεν θα μπορούσε να μην θέσει στο στόχαστρο και τις καταλήψεις, αφού αυτή είναι η μόδα των ημερών. Η Κέρκυρα μπορεί να μην έχει καταλήψεις στέγης μεταναστών, έχει όμως κατατειλημμένους κοινωνικούς χώρους. Εδώ, εκτός από οπαδούς του δόγματος “νόμος και τάξη”, έχουμε και μπόλικους εθελοντές πρόθυμους να σηκώσουν τα μανίκια και να κάνουν όλη τη δουλειά που απαιτείται για να βγάλουν ασπροπρόσωπο έναν σάπιο και χρεοκοπημένο δήμο. Σιγά μην άφηνε η εξουσία όλη αυτή τη τζάμπα εργατική δύναμη να πάει χαμένη· που αλλού θα έβρισκε τόσους ανθρώπους πρόθυμους να χρησιμοποιηθούν; Με αφορμή λοιπόν την “ανάγκη” να αποκτήσει ο Δήμος Κέρκυρας για κάποιον λόγο υπηρεσία εθελοντισμού (ό,τι αντικείμενο κι αν θα μπορούσε να έχει μια τέτοια υπηρεσία) αμέσως δημιουργείται και η “ανάγκη” στέγασής της. Και φυσικά προς έκπληξη κανενός οι χώροι που προτείνονται, ανάμεσα στα εκατοντάδες εγκαταλελειμμένα κτίρια της πόλης, είναι (πάλι) καταλήψεις, μεταξύ αυτών και ο χώρος της Κατάληψης Ελαία.

Ο εθελοντισμός είναι ένα εργαλείο πολλαπλά χρήσιμο για κάθε σκοπό στα χέρια της εξουσίας: Προβάλλοντας επικοινωνιακά την εξυπηρέτηση κάποιου κοινωφελούς, περιβαλλοντικού, ανθρωπιστικού ή πολιτιστικού σκοπού, ο εθελοντισμός επιτρέπει στην εξουσία να εξοικονομεί πόρους αναθέτοντας ανέξοδα για την ίδια τα βάρη της κοινωνικής πολιτικής στους υποτιθέμενα αποδέκτες της. Μετακυλίει στις πλάτες των από τα κάτω την αντιμετώπιση των συνεπειών πολιτικών που δημιουργούν οφέλη για άλλους. Παρέχει τζάμπα εργατική δύναμη, διαφήμιση, προβολή και κέρδη σε ιδιώτες. Εξανθρωπίζει το απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα παραγωγής και εκμετάλλευσης και το συντηρεί αμβλύνοντας τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές του συνέπειες. Ο εθελοντισμός υποτάσσει τις αναμφισβήτητα καλές προθέσεις ανθρώπων που θέλουν να βελτιώσουν τον γύρω τους κόσμο και τις θέτει στην υπηρεσία αυτών που είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή του. Εκτός από τις καλές προθέσεις, απαραίτητο προσόν του εθελοντή κάθε είδους, είναι να αντιμετωπίζει τα κακώς κείμενα του κόσμου σαν καιρικά φαινόμενα: να μην αναζητά τις αιτίες που τα δημιουργούν, να μην αμφισβητεί το σύστημα που τα γεννά, ούτε να ψάχνει ποιοι ωφελούνται από αυτά. Η δουλειά του εθελοντή είναι απλώς να τα αντιμετωπίζει: κάποιοι καταστρέφουν το περιβάλλον και κερδιζουν από αυτό, ο εθελοντής απλώς μαζεύει τα σκουπίδια. Κάποιοι φτωχοποιούν και εξαθλιώνουν τους ανθρώπους, ο εθελοντής θα ταϊσει τους πεινασμένους. Ο δήμος συνειδητά αφήνει υποστελεχωμένη την υπηρεσία καθαριότητας, ο εθελοντής θα κόψει τα χόρτα και θα πλύνει τα πεζοδρόμια. Το κράτος αφήνει στη μοίρα τους τους πιο αδύναμους, ο εθελοντής θα τους παρέχει περίθαλψη και κάθε είδους ανακούφιση που όμως από τη φύση της δεν μπορεί να είναι παρά ευκαιριακή και προσωρινή, αφού οι λόγοι για τους οποίους δημιουργείται το πρόβλημα παραμένουν άθικτοι.

Οι καταλήψεις από την άλλη εχθρεύονται τον καπιταλιστικό κόσμο της ιδιοκτησίας, του εμπορεύματος, του κέρδους και των χορηγών. Προτείνουν έναν ανεξούσιο κόσμο αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας, όπου οι άνθρωποι αυτοοργανώνονται ισότιμα με γνώμονα τις ανάγκες τους και όχι το οικονομικό όφελος. Σε αντίθεση με τον εθελοντισμό, οι καταλήψεις προκρίνουν την οριζοντιότητα, την αυτενέργεια και την αλληλεγγύη, όχι μόνο ως τρόπο εσωτερικής λειτουργίας τους αλλά και ως τρόπο συνολικής οργάνωσης της κοινωνίας. Οργανώνουν δομές και επιχειρούν να αντιμετωπίζουν κοινωνικές ανάγκες με αυτή τη λογική. Αγωνίζονται για την αλλαγή της κοινωνίας αμφισβητώντας τα βαθύτερα θεμέλια του υπάρχοντος κόσμου: την εξουσία και την ιδιοκτησία. Κάτι που το κράτος πάντα έβλεπε (και συνεχίζει να βλέπει) ως εχθρό.

  • Το κράτος και η δημοτική αρχή να γνωρίζουν ότι οι χώροι μας είναι ζωντανοί και δημιουργικοί. Να εκμεταλλευτούν κάποιο από τα πάμπολλα κτίρια που ρημάζουν έρημα και να ξεχάσουν την Κατάληψη Ελαία και τις καταλήψεις του νησιού.
  • Καμία επίθεση που θα δεχτούν οι καταλήψεις δεν θα μείνει αναπάντητη.
  • Απέναντι σε κεντρική και τοπική εξουσία, ούτε βήμα πίσω

Πορεία ενάντια στη λήθη

Ενάντια στη λήθη, πορεία την Τρίτη 17 Σεπτέμβρη. Προσυγκέντρωση στην Πλατεία Γεωργάκη στις 18:30. Παρότι η Χρυσή Αυγή φαίνεται να είναι υπό διάλυση, ο φασισμός είναι ακόμα εδώ, με νέα πρόσωπα. Η απάντησή μας είναι ακηδεμόνευτοι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες ενάντια στην καπιταλιστική και κρατική βαρβαρότητα που γεννά τον φασισμό.

Αναρχικοί /ες, Αντιεξουσιαστές/ριες

rebuild libertatia

Στην κατάληψη Ελαία μπορείτε να βρείτε μπλούζες “rebuild libertatia”, τα έσοδα των οποίων πάνε για την ανοικοδόμηση της κατάληψης Libertatia η οποία κάηκε από φασίστες κατά τη διάρκεια εθνικιστικού συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη ενάντια στην συμφωνία των Πρεσπών (21/01/2018).

Για διαθεσιμότητα, μεγέθη, παραγγελία, επικοινωνήστε μαζί μας στο katalipsielaia09@espiv.net

Γλέντι Οικονομικής Ενίσχυσης

Η Ομάδα αναρρίχησης της Ελαίας γιορτάζει την κατασκευή της πίστας αναρρίχησης στον χώρο της κατάληψης και σας προσκαλεί στο ολοήμερο γλέντι που διοργανώνει την Κυριακή 19/05 απο τις 14.00 και μετά.

Δρώμενα της ημέρας:

  • Γνωριμία με την πίστα αναρρίχησης – bouldering, κλειστού χώρου
  • Σχολείο τσίρκου για μικρούς και μεγάλους σε γεωδετικό θόλο
  • Ιμάντας Ισορροπίας – Slack line
  • Μουσική
  • Ποτά – Καφέδες – Σπιτικά γλυκά – Σουβλάκια



ΙΔΙΩΤΕΣ, ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ, ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΟΙ, ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΛΑΙΑ

   Η Κατάληψη Ελαία είναι ένας ελεύθερος κοινωνικός χώρος ο οποίος, από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας του το 2009, αποτέλεσε χώρο στέγασης αλλά ταυτόχρονα και σημείο συνάντησης δομών, συλλογικοτήτων και ανθρώπων που τους συνδέουν τα κοινά προτάγματα της αντίστασης στον πολιτισμό της εξουσίας και του κέρδους, της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης. Φυσικά, όπως παντού στην Ελλάδα, έτσι και στην Κέρκυρα, ένας τέτοιος χώρος δεν θα μπορούσε παρά να γίνει στόχος. Η Ελαία, καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας της ως κατάληψη, έχει δεχτεί διαφόρων ειδών απειλές και επιθέσεις: από προσπάθειες εκκένωσης και καταστολής μέχρι εμπρησμό από φασίστες και καταστροφές στο κατειλημμένο κτήριο. Ακόμη πιο συνηθισμένο φαινόμενο, όμως, είναι η ύπαρξη διάφορων περιστατικών, τα οποία, αν και δεν αποτελούν άμεση απειλή για την κατάληψη, εν τούτοις είναι ενδεικτικά του εχθρικού τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζεται η Ελαία, τόσο από τους κρατικούς φορείς, όσο και από τους κάθε λογής νοικοκυραίους, επιχειρηματίες και λοιπούς ιδιώτες. Τον τελευταίο καιρό, συνέβησαν δύο τέτοια περιστατικά στην κατάληψη, τα οποία αξίζουν λίγη περισσότερη προσοχή.

Το πρώτο περιστατικό συνέβη με ιδιοκτήτη οικοδομής που γειτονεύει με το πίσω μέρος του κατειλημμένου κτήματος. Το άτομο αυτό, προκειμένου να πραγματοποιήσει τις εργασίες που ήθελε στα υπόγεια διαμερίσματά του, δε δίστασε με τον εργολάβο του να καταπατήσει το κτήμα της κατάληψης, χρησιμοποιώντας μηχανήματα τα οποία άνοιξαν δρόμο στο πίσω μέρος του κτήματος-και τα οποία σάρωσαν ό,τι βρήκαν στο διάβα τους, τσακίζοντας μάλιστα και κλαδιά από τις ελιές που υπάρχουν στον χώρο. Με αυτόν τον τρόπο, το συγκεκριμένο άτομο ουσιαστικά ιδιοποιήθηκε δημόσιο χώρο με το «έτσι θέλω», προκειμένου να εξυπηρετήσει τα ατομικά του συμφέροντα και σκοπούς. Συνυπεύθυνοι στην καταπάτηση αυτή είναι, φυσικά, και τα μέλη του Δ.Σ. της χορωδίας που στεγάζεται σε γειτονικό κτήριο, τα οποία του έδωσαν κλειδί με το οποίο απέκτησε πρόσβαση στο πίσω μέρος του κτήματος. Καλό θα ήταν, βέβαια, τα συγκεκριμένα μέλη τους Δ.Σ. να θυμούνται ότι ότι το κτήριο που χρησιμοποιούν τους έχει παραχωρηθεί για να καλυφθούν οι ανάγκες της χορωδίας και μόνο· το γεγονός πως έχουν στην κατοχή τους το κλειδί μιας καγκελόπορτας δεν τους καθιστά ούτε ιδιοκτήτες ούτε διαχειριστές του κτήματος που βρίσκεται πίσω από αυτήν, ούτε τους δίνει το δικαίωμα να γίνονται συνεργοί με οποιονδήποτε ιδιώτη θέλει να καταπατήσει τον χώρο.

 Το δεύτερο περιστατικό αφορά στην «επίσκεψη» που δέχτηκε η κατάληψη από υπάλληλο του Τμήματος Αγροτικής Ανάπτυξης και Ελέγχων, του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Η εν λόγω υπάλληλος, σε συνομιλία που είχε με άτομα της συνέλευσης της κατάληψης, μας ανακοίνωσε ότι ο κατειλημμένος χώρος της Ελαίας εμπίπτει στη δικαιοδοσία της υπηρεσίας για την οποία εργάζεται, ενώ έκανε ξεκάθαρη την πρόθεσή της να διαχειρίζεται η ίδια τον χώρο στο μέλλον. Το γεγονός αυτό μας καθιστά σαφές ότι εμφανίζεται ξαφνικά ένα όψιμο ενδιαφέρον της εξουσίας για την κατάληψη, ενδιαφέρον που στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ύποπτο. Κι αυτό γιατί το υπουργείο, όπως και οι υπόλοιποι κρατικοί φορείς, επί δεκαετίες επεδείκνυαν πλήρη αδιαφορία για τον συγκεκριμένο χώρο, τον οποίο και είχαν εγκαταλείψει στην τύχη του. Έναν χώρο ο οποίος θα είχε ερημώσει εντελώς, αν δεν του έδιναν ζωή οι άνθρωποι της κατάληψης μέσα από τις εκδηλώσεις και τις δραστηριότητες που πραγματοποιούν εκεί. Αυτή η ξαφνική, λοιπόν, διάθεση του υπουργείου για ενασχόληση με τον κατειλημμένο χώρο της Ελαίας, εύλογα προκαλεί όχι μόνο εντύπωση, αλλά και πολλά ερωτηματικά. Δεν μπορεί παρά να αναρρωτηθεί κανείς κατά πόσο το πρωτοφανές αυτό ενδιαφέρον του υπουργείου σχετίζεται με τις επερχόμενες εκλογές (αυτοδιοικητικές αλλά και βουλευτικές). Άλλωστε, είναι γνωστή και συνιθισμένη τακτική της προεκλογικής περιόδου να γίνεται επίδειξη «εκτέλεσης έργων», «αξιοποίησης κτηρίων» κλπ, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που η επίδειξη αυτή συνδυάστηκε με καταστολή καταλήψεων και κινηματικών δομών.

 Η κατάληψη Ελαία είναι ένας ζωντανός χώρος αγώνα, ένας χώρος που εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια προσφέρει στέγη σε όλων των ειδών τις αυτοοργανωμένες δομές· από πολιτικές ομάδες και συνελέυσεις μέχρι ομάδες αυτομόρφωσης, αυτοοργανωμένα μαθήματα, αγροκολλεκτίβες, θεατρικες παραστάσεις, πολιτικές εκδηλώσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις, προβολές, συναυλίες, συλλογικές κουζίνες, εκδηλώσεις για παιδιά, καλέσματα σε απεργιακες κινητοποιησεις και συμμετοχή σε κοινωνικούς αγώνες. Στο χωρο υπάρχει δανειστικη βιβλιοθηκη και κινηματικο βιβλιοπωλείο. Με τον τρόπο αυτό η κατάληψη μετέτρεψε ένα εγκαταλελειμμένο μέρος σε έναν ελεύθερο κοινωνικό χώρο, ενώ ταυτόχρονα αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί την απτή απόδειξη ότι η οργάνωση και διαχείριση ενός χώρου χωρίς λογικές ιεραρχίας είναι απολύτως εφικτές. Ταυτόχρονα, η ίδια η πρακτική της κατάληψης είναι η πραγμάτωση της πολιτικής μας άποψης, μίας άποψης που απορρίπτει συνολικά την έννοια της εξουσίας, της ιδιοκτησίας και τα παρελκόμενά της. Ως συνέλευση της κατάληψης, επομένως, δεν αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως ιδιοκτήτες, αλλά ως μία ανοικτή δομή η οποία αφενός συντηρεί και διαχειρίζεται τον χώρο και αφετέρου φροντίζει για τη διατήρηση και την υπεράσπιση του δημόσιου, ελεύθερου και κοινωνικού χαρακτήρα του. Για το λόγο αυτό, δεν είμαστε ούτε στο ελάχιστο διατεθειμένοι να ανεχτούμε οποιονδήποτε προσπαθεί να επιβάλλει λογικές ιδιοκτησίας, είτε αυτός λέγεται ιδιώτης εργολάβος, είτε λέγεται τσιράκι του υπουργείου. Ας γίνει, λοιπόν, ξεκάθαρο σε όλους, και ιδιαίτερα στους εμπλεκόμενους: όποιος προσπαθήσει να μετατρέψει την κατάληψη Ελαία σε τσιφλίκι του, θα μας βρει μπροστά του.                                                                                                                                                                                     Κατάληψη Ελαία

Οι Τσιριτσάντσουλες στην κατάληψη Ελαία

Η θεατρική παράσταση “Ο ήχος της απουσίας” (δύο μονόπρακτα του Σταύρου Τσιώλη: «Η δημοπρασία» και «Η γυναίκα του αστροναύτη») θα παρουσιαστεί στην κατάληψη Ελαία, το Σάββατο 23/03 στις 20:30.

Προβολή ντοκιμαντέρ και συζήτηση για τον αγώνα των Μαπούτσε

Το Σάββατο 23/02 και ώρα 19:30 θα πραγματοποιηθεί στην κατάληψη, προβολή του ντοκιμαντέρ:

NEWEN MAPUCHE

H ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ

Ένα όνειρο αντίστασης και ελευθερίας.

 

 

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

 

Κινηματικό βιβλιοπωλείο στην κατάληψη Ελαία

Σας περιμένουμε την Δευτέρα 18/02/19 από τις 18:00 έως τις 20:00, για να διαλέξετε τα βιβλία σας, να πιούμε καφέ και λικέρ από ακτινίδια του κτήματος της κατάληψης.

 

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις Μundo Nuevo και Μπρούκλυν

AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ MUNDO NUEVO / ΜΠΡΟΥΚΛΥΝ

Η κατάληψη mundo nuevo στη Θεσσαλονίκη εδώ και χρόνια απειλείται με εκκένωση, με διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες. Αυτή τη φορά ο δήμος Θέρμης, ιδιοκτήτης του κτιρίου, διατείνεται ότι θέλει να το παραχωρήσει για τη δημιουργία σχολείου δεύτερης ευκαιρίας του ΟΚΑΝΑ. Βλέπουμε ότι όταν το κράτος θέλει να καταστείλει κοινωνικούς χώρους και αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, δεν περιορίζεται μόνο σε όσα μπορούν να καταφέρουν μπάτσοι και δικαστές, σέρνοντας αγωνιστές σε δίκες, αλλά ξέρουν να πουλούν και ανθρωπισμό, και αντανακλαστικά ευαισθητοποίησης απέναντι σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Αστεία προσπάθεια αν σκεφτεί κανείς την «ευαισθησία» που διαχρονικά δείχνει το ελληνικό κράτος για τους χρήστες ναρκωτικών. Προκαλεί ερωτηματικά το ενδιαφέρον των τοπικών παραγόντων για το συγκεκριμένο κτίριο ενώ την ίδια στιγμή αλλά άδεια κτίρια καταρρέουν σε αχρηστία. Προφανώς πραγματικοί στόχοι αυτής της κίνησης δεν είναι η ικανοποίηση των αναγκών των αποκλεισμένων και των εξαθλιωμένων ανθρώπων που ζουν στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Άλλωστε αυτούς η ίδια η κρατική πολιτική τους δημιουργεί, τους οδηγεί στο κοινωνικό περιθώριο, και τους διαχειρίζεται κατά το δοκούν. Ούτε φυσικά είναι στόχος η επανένταξη των τοξικοεξαρτημένων μέσα από τη δημιουργία σχολείου. Μοναδικός στόχος είναι να κατασταλεί ένα ακόμα κέντρο αγώνα, για τον ευρύτερο κοινωνικό και ταξικό αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο.
Μια σειρά επιθέσεων σε καταλήψεις, στέκια αλλά και σε αγωνιστές από εισαγγελείς, μπάτσους, εκκλησία και φασίστες έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό στη Θεσσαλονίκη, σε άψογο μεταξύ τους συγχρονισμό και συνεργασία, κάτι που μας κάνει να συνεχίζουμε να λέμε ότι η δημοκρατία τους βρωμάει φασισμό. Σε όλες τις περιπτώσεις επιβεβαιώνεται ο κανόνας που λέει ότι κάθε φορά που εκκενώνεται μια κατάληψη ή καίγεται από «πατριώτες» υπό το μανδύα του κράτους, ή θα στηθεί ένας μεγάλος χορός εργολάβων ή απλά θα γκρεμιστεί ώστε να μην υπάρχουν στα πόδια των ταγών κράτους, εκκλησίας, κεφαλαιούχων αυτοί που αντιστέκονται στην αδικία και στην εκμετάλλευση. Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι η εκκένωση μιας δομής του α/α χώρου είναι πληρως εναρμονισμένη στα πλαίσια της Συριζοκυβερνητικής πολιτικής που θέλει σε ύφεση και καταστολή τους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες. Δεν συναινούμε στην ποδοπάτηση της ζωής μας με οποιαδήποτε «ανθρωπιστική» πρόφαση και υπό τη χρήση κανενός μανδύα δήθεν κοινωνικής πολιτικής από μία εξουσία που είναι εξ ορισμού και εκ φύσεως απάνθρωπη.

Παρόμοια περίπτωση καταστολής είναι και αυτή της κατάληψης Μπρούκλιν στην πόλη των Ιωαννίνων. Η κατάληψη Μπρούκλυν είναι ένα κτίριο που μετά από χρόνια εγκατάλειψης και ερήμωσης, αξιοποιήθηκε από συντρόφους με τη μορφή της κατάληψης, δίνοντας έτσι το αυτονόητο δικαίωμα στη στέγαση σε ανθρώπους που μέχρι τότε δεν είχαν στέγη. Ο ιδιοκτήτης του κτιρίου, που αδιαφορούσε για την τύχη του μέχρι αυτό να ερειπωθεί, αποφάσισε να το πουλήσει σε κατασκευαστική εταιρεία, η οποία θέλει να το κατεδαφίσει για να χτίσει στη θέση της άλλη μια πολυκατοικία.
Το πρόβλημα της έλλειψης στέγης στα Ιωάννινα είναι πάρα πολύ έντονο. Η κατάσταση θυμίζει την Κέρκυρα: νοίκια που πλησιάζουν ένα μηνιάτικο, συνεχείς εξώσεις ανθρώπων που δεν μπορούν να πληρώσουν, ανταγωνισμός χιλιάδων ανθρώπων για ένα διαμέρισμα από τα ελάχιστα που έχουν απομείνει προς ενοικίαση, φοιτητές που εγκαταλείπουν τις σπουδές τους γιατί δεν μπορούν να πληρώνουν τα νοίκια τους, την ίδια ώρα που εκατοντάδες εγκαταλελειμένα σπίτια ρημάζουν άδεια και ανεκμετάλλευτα σε ολόκληρη την πόλη.
Ο καπιταλισμός μετατρέπει τα πάντα σε εμπορεύματα, αδιαφορώντας για τις ανθρώπινες ανάγκες. Γη, τροφή, νερό, ρεύμα τιμολογούνται και πωλούνται και φυσικά η στέγη δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση: κατοικία έχει όποιος έχει να πληρώσει το νοίκι ή το στεγαστικό δάνειο. Όποιος δεν έχει, μένει με τους γονείς του ή μένει άστεγος. Το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα δεν έχει κανένα πρόβλημα να υπάρχουν στην ίδια πόλη εγκαταλελειμένα σπίτια μαζί με άστεγους, εταιρείες real estate μαζί με ανθρώπους που ζουν σε υπόγεια, εργαζόμενοι που δίνουν όλο το μισθό τους για ενοίκιο και λογαριασμούς, μαζί με μεγαλοιδιοκτήτες που νοικιάζουν τα σπίτια τους στο airbnb για 100 ευρώ τη μέρα σε τουρίστες για τρεις μήνες και τα αφήνουν ακατοίκητα όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Αν υπάρχει κάτι που δεν αμφισβητείται στον καπιταλισμό, αυτό είναι η ιδιοκτησία.
Η στέγη όμως είναι ανθρώπινη ανάγκη. Δεν μπορεί να τη στερείται κάποιος επειδή δεν έχει να πληρώσει. Το δικαίωμα να έχεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου δεν μπορεί να εξαρτάται από τις διακυμάνσεις της αγοράς. Η στέγη έχει σημασία μεγαλύτερη και σημαντικότερη από την αγοραία αξία της. Οι καταλήψεις στέγης είναι η έμπρακτη αμφισβήτηση του κόσμου της ιδιοκτησίας και του εμπορεύματος. Οι σύντροφοι της Κατάληψης Μπρούκλυν αποφάσισαν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους και να λύσουν συλλογικά το πρόβλημα της στέγης τους, προκρίνοντας τις δικές τους ανάγκες ενάντια στο δικαίωμα του ιδιοκτήτη να αφήνει την ιδιοκτησία του να ρημάζει.
Οι καταλήψεις ,τα στέκια ,οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι είτε ως πολιτικά εγχειρήματα είτε ως κέντρα διαβίωσης αποτελούν παραδείγματα αυτοργάνωσης ,αυτοδιάθεσης .αντίστασης και αλληλεγγύης .Προάγουν την ελευθερία και το όραμα ενός δίκαιου κόσμου στηριζόμενο στην ανθρωπινή χειραφέτηση . Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να μας καταστείλουν αυτό το δικαίωμα. Με βάση τις δομές μας και στηριζόμενοι στην συντροφική αλληλεγγύη θα αντισταθούμε.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ MUNDO NUEVO – Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΜΠΡΟΥΚΛΥΝ – ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ
Κατάληψη Ελαία

Προβολή του ντοκιμαντέρ ” Το Παγόβουνο”(Τhe iceberg) Σάββατο 09/02 στις 19.30 .Θα ακολουθήσει συζήτηση

28 Νοεμβρίου 2018. Ελένη Τοπαλούδη στην Ρόδο. Προσπαθεί να αντισταθεί στους βιαστές της, μάταια αφού αυτοί την χτυπάνε με μεταλλικό ρόπαλο και την πετάνε αναίσθητη στην θάλασσα όπου και πνίγεται. Ένα χρόνο νωρίτερα η ίδια κοπέλα είχε πέσει ξανά θύμα ομαδικού βιασμού, με τις αρχές να την αποτρέπουν από το να προβεί σε καταγγελίες.

10 Οκτωβρίου 2018. Τρεις μετανάστριες στον Έβρο. Δεμένες πισθάγκωνα βρίσκονται να κείτονται νεκρές φέροντας τραύματα από μαχαίρι στο πάνω μέρος του λαιμού.

21 Σεπτεμβρίου 2018. Ζακ Κωστόπουλος/ Zackie Oh στην Ομόνοια. Δολοφονείται από άγριο ξυλοδαρμό που δέχτηκε από νοικοκυραίους και αστυνομικούς γιατί ήταν όλα όσα μισούνε.

21 Ιουνίου 2016. 22χρονη στην Κόρινθο. Η ίδια και η 15χρονη φίλη της κινδυνεύουν να βιαστούν από 46χρονο άντρα. Σε μια προσπάθεια αυτοάμυνας πληγώνει θανάσιμα τον δράστη. Η ελληνική δικαιοσύνη δεν δέχεται ότι ο άντρας αποτελούσε απειλή για την κοπέλα και η ίδια καταδικάζεται σε 15 χρόνια κάθειρξη και 4 μήνες.
01 Ιανουαρίου 2019. Αγγελική Πέτρου, Κέρκυρα. Δολοφονείται με άγριο τρόπο από τον πατέρα της εξαιτίας της ερωτικής σχέσης της με άτομο αφγανικής καταγωγής.

Και η λίστα συνεχίζεται εντός και εκτός του ελλαδικού χώρου. Και αυτά είναι μονάχα μερικά από τα γεγονότα που κατάφεραν να γνωστοποιηθούν.

Τον τελευταίο καιρό, όλο και συχνότερα έρχονται στην επιφάνεια περιστατικά έμφυλης βίας, περιστατικά με γυναίκες δολοφονημένες, κακοποιημένες ή βιασμένες. Και όλο και συχνότερα, παρακολουθούμε τα ΜΜΕ, τους επίσημους πλέον διαμορφωτές της «κοινής γνώμης», να «εκπλήσσονται», να «σοκάρονται», να μένουν άφωνοι μπροστά στην «πρωτοφανή βία που συντάραξε την τοπική κοινωνία». Φυσικά, για όλους και όλες εμάς που δε ζούμε σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, τα περιστατικά αυτά δεν αποτελούν παρά μόνο τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις μιας πραγματικότητας που βιώνουμε καθημερινά. Μιας πραγματικότητας που δείχνει ξεκάθαρα, σε όποιον δεν εθελοτυφλεί, ότι, παρά τις φανφάρες περί ισότητας και δικαιωμάτων, η πατριαρχία είναι ακόμη εδώ, και πολλές φορές είναι δολοφονική.

… «μήπως την κούνησε κι αυτή την ουρά της;»….
    Κατά κανόνα, η πρώτη αντίδραση μόλις γίνεται γνωστός ένας βιασμός είναι να κατηγορηθεί το θύμα. «Τι φορούσε;», «είχε πιει;», «γιατί ήταν μόνη της βραδιάτικα;»«μήπως τον προκάλεσε;», «τι δουλειά είχε μαζί του;», «έχει πάει με πολλούς;», «γιατί δεν αντιστάθηκε περισσότερο;», «πόσο ξεκάθαρα το είπε το όχι;» είναι οι πρώτες ερωτήσεις που θα ακούσει κανείς όταν το ζήτημα του βιασμού έρχεται στο προσκήνιο. Στην περίπτωση δε της Ελένη Τοπαλούδη στη Ρόδο, η ελληνική κοινωνία έδωσε ρεσιτάλ: τα σόσιαλ μίντια οργίασαν περνώντας τη κοινωνική, προσωπική και σεξουαλική ζωή της κοπέλας από κόσκινο, ενώ τα ΜΜΕ έκαναν πάρτι πατώντας πάνω στο πτώμα της, εκμεταλλευόμενα τον πόνο και το πένθος των δικών της ανθρώπων προκειμένου να χτυπήσουν τηλεθέαση. Ήταν μια περίπτωση ενδεικτική του πώς αντιδρά ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας σε τέτοια περιστατικά: οι κανίβαλοι έσπευσαν να κατηγορήσουν το θύμα (επειδή ήταν μόνη της με δύο άντρες, επειδή ήταν αντιρατσίστρια και ο ένας βιαστής αλλοδαπός κοκ), οι υποκριτές έσπευσαν να αποδείξουν ότι το θύμα ήταν μια ήσυχη κοπέλα (εμφανέστατα υπονοώντας ότι στην αντίθετη περίπτωση ο βιασμός και οι δολοφονία θα ήταν πιο αναμενόμενες και λιγότερο κατακριτέες πράξεις),ενώ ευτυχώς υπήρξαν και ορισμένες φωνές που υψώθηκαν κατηγορώντας τους δράστες και υπερασπίζοντας το δικαίωμα της νεκρής πλέον γυναίκας στην αξιοπρέπεια.

… «ε, εντάξει, άντρας είναι, τι να κάνει κι αυτός;»…
Μετά τη στοχοποίηση και την ενοχοποίηση του θύματος, σειρά έχει συνήθως η δικαιολόγηση του θύτη. «Είχε πιει, δεν ήξερε τι έκανε», «τον προκάλεσε, πόσο ν’ αντισταθεί κι αυτός», «άντρας είναι, θα σηκώσει και χέρι καμιά φορά», κτλ είναι οι πιο συνηθισμένες αηδίες που ακούγονται προκειμένου να δικαιολογηθούν τ’ αδικαιολόγητα. Φράσεις και λέξεις που ακούμε από μικρά παιδιά, από το ίδιο μας το σπίτι, εκεί που μας μαθαίνουν πώς υποτίθεται ότι πρέπει να είναι τα κοριτσάκια και πώς τα αγοράκια. Φράσεις δήθεν αθώες, που τις ακούμε καθημερινά σε συζητήσεις, ενδεικτικές μιας ολόκληρης νοοτροπίας που θέλει τις γυναίκες να μην δικαιούνται να ορίσουν οι ίδιες το σώμα τους, ενώ αντίθετα δίνει στους άντρες το ελεύθερο να φερθούν όπως θέλουν, χωρίς να φοβούνται ότι θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν την απαξίωση και την περιφρόνηση του κοινωνικού τους περίγυρου.

… «άμα δηλαδή σε βιάσει κανας πακιστανός, τι θα κάνεις;»…
Και ενώ κατά κανόνα η δικαιολόγηση του θύτη είναι ψηλά στις προτεραιότητες της ελληνικής κοινωνίας όταν προκύπτει ζήτημα έμφυλης βίας, βλέπουμε ότι ο κανόνας αυτός έχει μια πολύ συνηθισμένη εξαίρεση. Πρόκειται φυσικά για την περίπτωση που ο δράστης είναι αλλοδαπός, και ειδικότερα όταν είναι πρόσφυγας ή μετανάστης. Εκεί ξαφνικά τα «άντρας είναι», «παρασύρθηκε», «είχε πιει», «ας μη φάει τα νιάτα του στη φυλακή για ένα στιγμιαίο λάθος» κλπ μετατρέπονται ως διά μαγείας σε «είναι στην κουλτούρα τους», «ας πάει στη χώρα του να τα κάνει αυτά» και «όλοι αυτοί οι ξένοι έτσι είναι». Και κάπως έτσι είδαμε τον έναν βιαστή και δολοφόνο της Ελένης Τοπαλούδη, που τυχαίνει να είναι έλληνας, να περιγράφεται ως γόνος καλής οικογένειας αρχικά, και ως μετανιωμένο απολωλός πρόβατο στη συνέχεια, ενώ αντίθετα ο αλλοδαπός βιαστής και δολοφόνος περιγράφτηκε ως αλβανός (και όχι ομογενής βορειοηπειρώτης) που παρέσυρε τον έλληνα συνεργό του. Προφανώς, η διαφορά στην εθνικότητα μεταξύ των δραστών είναι για ορισμένους πιο σημαντική από το κοινό τους στοιχείο: ότι είναι και οι δύο βιαστές και δολοφόνοι.

… «ε, καλά τώρα, μ’ αυτήν θ’ ασχολούμαστε;»…
Και αν ο αριθμός των ανθρώπων που κρίνουν τους δράστες έμφυλης βίας με βάση τις ρατσιστικές τους αντιλήψεις είναι μεγάλος, ο αριθμός των ανθρώπων που κρίνει τα θύματα με βάση τις ίδιες αντιλήψεις είναι ακόμη μεγαλύτερος, Ένας απ’ τους λόγους που τα περισσότερα περιστατικά έμφυλης βίας δεν βγαίνουν στην επιφάνεια είναι η απαξίωση με την οποία αντιμετωπίζονται πολλές φορές τα θύματα, και ιδίως αυτά που δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα της απλής, συνηθισμένης γυναίκας. Πόσοι θα ασχοληθούν αν το θύμα μιας κακοποίησης ή ενός βιασμού είναι μετανάστρια; Ελάχιστοι. Πόσο χώρο μπορεί να διαθέσει η ειδησεογραφία για τρεις μετανάστριες που βρέθηκαν σφαγιασμένες στον Έβρο; Ελάχιστο. Γιατί να ασχοληθούμε με μια άστεγη που αμύνθηκε απέναντι στο βιαστή της και τώρα σαπίζει στη φυλακή; Αφού έκανε ναρκωτικά και είχε μπλέξει με κακές παρέες, ποιος της φταίει; Για την πλειοψηφία της κοινωνίας, οι μετανάστριες, οι φτωχές, οι άστεγες, οι χρήστριες ουσιών, οι φυλακισμένες, οι τρανς, όλες όσες δεν ταιριάζουν στην «κανονικότητά» τους είναι αδιάφορες, ενώ η κακοποίηση ,ή ακόμη και η δολοφονία τους, είναι απλώς μια ακόμη είδηση απ’ αυτές που περνάνε «στα ψιλά».

… «αυτό δηλαδή τώρα θεωρείται βιασμός;»…
    Ο πιο εύκολος τρόπος να αποφύγεις να αντιμετωπίσεις ένα δυσάρεστο γεγονός είναι να το απονοηματοδοτήσεις. Και αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει κατά κόρον στις περιπτώσεις βιασμών. Από την αστυνομία και τη Δικαιοσύνη, μέχρι τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους γύρω μας, η προσπάθεια να επιστρατευτεί κάθε είδους τέχνασμα προκειμένου ο βιασμός να μην θεωρηθεί βιασμός είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Ας το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή: ανεξάρτητα από το νομικό πλαίσιο της κάθε χώρας και της κάθε εποχής, ο ορισμός του βιασμού είναι πολύ απλός. Βιασμός είναι το μη συναινετικό σεξ. Οπότε, ναι, αν κάποια φοράει προκλητικά ρούχα και δεν συναινέσει, είναι βιασμός. Αν κάποια έχει πιει και δεν συναινέσει, είναι βιασμός. Αν κάποια θέλει να κάνει σεξ, αλλά όχι με το συγκεκριμένο άτομο, είναι βιασμός. Αν κάποια είναι ναρκωμένη, είναι βιασμός. Αν μία εκδιδόμενη δεν θέλει για πελάτη της ένα συγκεκριμένο άτομο και αυτό την εξαναγκάσει σε σεξ, είναι βιασμός. Και ναι, αν μια παντρεμένη εξαναγκαστεί να κάνει σεξ με τον άντρα της, πάλι βιασμός είναι. Τα ρούχα, η κατανάλωση αλκοόλ, η χρήση ουσιών, η διάθεση για σεξ, η ιδιότητα της εκδιδόμενης, το πλαίσιο μιας σχέσης ή ενός γάμου δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για κανένα κάθαρμα που θέλει να επιβάλλει τις ορέξεις του πάνω μας.

Να ορθώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στην πατριαρχία
Το γυναικείο σώμα δεν είναι ιδιοκτησία του πατέρα, του συζύγου ή κανενός άλλου. Δεν χρειαζόμαστε την άδεια κανενός για να έχουμε ερωτικές σχέσεις. Δεν είμαστε υποχρεωμένες να ντυνόμαστε «σεμνά» ή να κοιτάμε χαμηλά για να μη μας βιάσουν. Κάνουμε ξεκάθαρο εδώ και τώρα ότι είναι δικαίωμά μας να ντυνόμαστε όπως γουστάρουμε, να φερόμαστε όπως γουστάρουμε, να πίνουμε όσο γουστάρουμε και τίποτα από αυτά να μην δικαιολογεί τους βιαστές μας. Τίποτα από αυτά να μην μας κάνει να σφίγγουμε τα κλειδιά στο χέρι όταν γυρνάμε σπίτι. Τίποτα από αυτά να μην θέτει την ζωή μας σε κίνδυνο.
Να σταθούμε δίπλα στα θύματα της έμφυλης βίας. Να υπερασπιστούμε το αυτονόητο που λέει ότι το σώμα μας ανήκει σε μας τις ίδιες και μόνο. Να σπάσουμε τη σιωπή και τη συγκάλυψη. Να γίνουμε η φωνή όσων δεν μπορούν να υψώσουν τη δική τους.

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΗ ΓΕΝΝΑ.
ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΙΣΟΤΗΤΑΣ

Κατάληψη Ελαία