Archive for February, 2019

Feb 26 2019

Πανό αλληλεγγύης στον Σ. Χριστοδούλου

Published by under Uncategorized

Πανό που αναρτήθηκε ως μικρή ενδειξη αλληλεγγύης στον αγωνιστή απεργό πείνας απο 14/01 Σπύρο Χριστοδούλου

No responses yet

Feb 19 2019

Προβολή ντοκιμαντέρ και συζήτηση για τον αγώνα των Μαπούτσε

Published by under Uncategorized

Το Σάββατο 23/02 και ώρα 19:30 θα πραγματοποιηθεί στην κατάληψη, προβολή του ντοκιμαντέρ:

NEWEN MAPUCHE

H ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ

Ένα όνειρο αντίστασης και ελευθερίας.

 

 

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

 

No responses yet

Feb 16 2019

Κινηματικό βιβλιοπωλείο στην κατάληψη Ελαία

Σας περιμένουμε την Δευτέρα 18/02/19 από τις 18:00 έως τις 20:00, για να διαλέξετε τα βιβλία σας, να πιούμε καφέ και λικέρ από ακτινίδια του κτήματος της κατάληψης.

 

No responses yet

Feb 14 2019

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις Μundo Nuevo και Μπρούκλυν

AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ MUNDO NUEVO / ΜΠΡΟΥΚΛΥΝ

Η κατάληψη mundo nuevo στη Θεσσαλονίκη εδώ και χρόνια απειλείται με εκκένωση, με διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες. Αυτή τη φορά ο δήμος Θέρμης, ιδιοκτήτης του κτιρίου, διατείνεται ότι θέλει να το παραχωρήσει για τη δημιουργία σχολείου δεύτερης ευκαιρίας του ΟΚΑΝΑ. Βλέπουμε ότι όταν το κράτος θέλει να καταστείλει κοινωνικούς χώρους και αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, δεν περιορίζεται μόνο σε όσα μπορούν να καταφέρουν μπάτσοι και δικαστές, σέρνοντας αγωνιστές σε δίκες, αλλά ξέρουν να πουλούν και ανθρωπισμό, και αντανακλαστικά ευαισθητοποίησης απέναντι σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Αστεία προσπάθεια αν σκεφτεί κανείς την «ευαισθησία» που διαχρονικά δείχνει το ελληνικό κράτος για τους χρήστες ναρκωτικών. Προκαλεί ερωτηματικά το ενδιαφέρον των τοπικών παραγόντων για το συγκεκριμένο κτίριο ενώ την ίδια στιγμή αλλά άδεια κτίρια καταρρέουν σε αχρηστία. Προφανώς πραγματικοί στόχοι αυτής της κίνησης δεν είναι η ικανοποίηση των αναγκών των αποκλεισμένων και των εξαθλιωμένων ανθρώπων που ζουν στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Άλλωστε αυτούς η ίδια η κρατική πολιτική τους δημιουργεί, τους οδηγεί στο κοινωνικό περιθώριο, και τους διαχειρίζεται κατά το δοκούν. Ούτε φυσικά είναι στόχος η επανένταξη των τοξικοεξαρτημένων μέσα από τη δημιουργία σχολείου. Μοναδικός στόχος είναι να κατασταλεί ένα ακόμα κέντρο αγώνα, για τον ευρύτερο κοινωνικό και ταξικό αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο.
Μια σειρά επιθέσεων σε καταλήψεις, στέκια αλλά και σε αγωνιστές από εισαγγελείς, μπάτσους, εκκλησία και φασίστες έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό στη Θεσσαλονίκη, σε άψογο μεταξύ τους συγχρονισμό και συνεργασία, κάτι που μας κάνει να συνεχίζουμε να λέμε ότι η δημοκρατία τους βρωμάει φασισμό. Σε όλες τις περιπτώσεις επιβεβαιώνεται ο κανόνας που λέει ότι κάθε φορά που εκκενώνεται μια κατάληψη ή καίγεται από «πατριώτες» υπό το μανδύα του κράτους, ή θα στηθεί ένας μεγάλος χορός εργολάβων ή απλά θα γκρεμιστεί ώστε να μην υπάρχουν στα πόδια των ταγών κράτους, εκκλησίας, κεφαλαιούχων αυτοί που αντιστέκονται στην αδικία και στην εκμετάλλευση. Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι η εκκένωση μιας δομής του α/α χώρου είναι πληρως εναρμονισμένη στα πλαίσια της Συριζοκυβερνητικής πολιτικής που θέλει σε ύφεση και καταστολή τους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες. Δεν συναινούμε στην ποδοπάτηση της ζωής μας με οποιαδήποτε «ανθρωπιστική» πρόφαση και υπό τη χρήση κανενός μανδύα δήθεν κοινωνικής πολιτικής από μία εξουσία που είναι εξ ορισμού και εκ φύσεως απάνθρωπη.

Παρόμοια περίπτωση καταστολής είναι και αυτή της κατάληψης Μπρούκλιν στην πόλη των Ιωαννίνων. Η κατάληψη Μπρούκλυν είναι ένα κτίριο που μετά από χρόνια εγκατάλειψης και ερήμωσης, αξιοποιήθηκε από συντρόφους με τη μορφή της κατάληψης, δίνοντας έτσι το αυτονόητο δικαίωμα στη στέγαση σε ανθρώπους που μέχρι τότε δεν είχαν στέγη. Ο ιδιοκτήτης του κτιρίου, που αδιαφορούσε για την τύχη του μέχρι αυτό να ερειπωθεί, αποφάσισε να το πουλήσει σε κατασκευαστική εταιρεία, η οποία θέλει να το κατεδαφίσει για να χτίσει στη θέση της άλλη μια πολυκατοικία.
Το πρόβλημα της έλλειψης στέγης στα Ιωάννινα είναι πάρα πολύ έντονο. Η κατάσταση θυμίζει την Κέρκυρα: νοίκια που πλησιάζουν ένα μηνιάτικο, συνεχείς εξώσεις ανθρώπων που δεν μπορούν να πληρώσουν, ανταγωνισμός χιλιάδων ανθρώπων για ένα διαμέρισμα από τα ελάχιστα που έχουν απομείνει προς ενοικίαση, φοιτητές που εγκαταλείπουν τις σπουδές τους γιατί δεν μπορούν να πληρώνουν τα νοίκια τους, την ίδια ώρα που εκατοντάδες εγκαταλελειμένα σπίτια ρημάζουν άδεια και ανεκμετάλλευτα σε ολόκληρη την πόλη.
Ο καπιταλισμός μετατρέπει τα πάντα σε εμπορεύματα, αδιαφορώντας για τις ανθρώπινες ανάγκες. Γη, τροφή, νερό, ρεύμα τιμολογούνται και πωλούνται και φυσικά η στέγη δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση: κατοικία έχει όποιος έχει να πληρώσει το νοίκι ή το στεγαστικό δάνειο. Όποιος δεν έχει, μένει με τους γονείς του ή μένει άστεγος. Το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα δεν έχει κανένα πρόβλημα να υπάρχουν στην ίδια πόλη εγκαταλελειμένα σπίτια μαζί με άστεγους, εταιρείες real estate μαζί με ανθρώπους που ζουν σε υπόγεια, εργαζόμενοι που δίνουν όλο το μισθό τους για ενοίκιο και λογαριασμούς, μαζί με μεγαλοιδιοκτήτες που νοικιάζουν τα σπίτια τους στο airbnb για 100 ευρώ τη μέρα σε τουρίστες για τρεις μήνες και τα αφήνουν ακατοίκητα όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Αν υπάρχει κάτι που δεν αμφισβητείται στον καπιταλισμό, αυτό είναι η ιδιοκτησία.
Η στέγη όμως είναι ανθρώπινη ανάγκη. Δεν μπορεί να τη στερείται κάποιος επειδή δεν έχει να πληρώσει. Το δικαίωμα να έχεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου δεν μπορεί να εξαρτάται από τις διακυμάνσεις της αγοράς. Η στέγη έχει σημασία μεγαλύτερη και σημαντικότερη από την αγοραία αξία της. Οι καταλήψεις στέγης είναι η έμπρακτη αμφισβήτηση του κόσμου της ιδιοκτησίας και του εμπορεύματος. Οι σύντροφοι της Κατάληψης Μπρούκλυν αποφάσισαν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους και να λύσουν συλλογικά το πρόβλημα της στέγης τους, προκρίνοντας τις δικές τους ανάγκες ενάντια στο δικαίωμα του ιδιοκτήτη να αφήνει την ιδιοκτησία του να ρημάζει.
Οι καταλήψεις ,τα στέκια ,οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι είτε ως πολιτικά εγχειρήματα είτε ως κέντρα διαβίωσης αποτελούν παραδείγματα αυτοργάνωσης ,αυτοδιάθεσης .αντίστασης και αλληλεγγύης .Προάγουν την ελευθερία και το όραμα ενός δίκαιου κόσμου στηριζόμενο στην ανθρωπινή χειραφέτηση . Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να μας καταστείλουν αυτό το δικαίωμα. Με βάση τις δομές μας και στηριζόμενοι στην συντροφική αλληλεγγύη θα αντισταθούμε.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ MUNDO NUEVO – Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΜΠΡΟΥΚΛΥΝ – ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ
Κατάληψη Ελαία

No responses yet

Feb 05 2019

Προβολή του ντοκιμαντέρ ” Το Παγόβουνο”(Τhe iceberg) Σάββατο 09/02 στις 19.30 .Θα ακολουθήσει συζήτηση

Published by under Uncategorized

28 Νοεμβρίου 2018. Ελένη Τοπαλούδη στην Ρόδο. Προσπαθεί να αντισταθεί στους βιαστές της, μάταια αφού αυτοί την χτυπάνε με μεταλλικό ρόπαλο και την πετάνε αναίσθητη στην θάλασσα όπου και πνίγεται. Ένα χρόνο νωρίτερα η ίδια κοπέλα είχε πέσει ξανά θύμα ομαδικού βιασμού, με τις αρχές να την αποτρέπουν από το να προβεί σε καταγγελίες.

10 Οκτωβρίου 2018. Τρεις μετανάστριες στον Έβρο. Δεμένες πισθάγκωνα βρίσκονται να κείτονται νεκρές φέροντας τραύματα από μαχαίρι στο πάνω μέρος του λαιμού.

21 Σεπτεμβρίου 2018. Ζακ Κωστόπουλος/ Zackie Oh στην Ομόνοια. Δολοφονείται από άγριο ξυλοδαρμό που δέχτηκε από νοικοκυραίους και αστυνομικούς γιατί ήταν όλα όσα μισούνε.

21 Ιουνίου 2016. 22χρονη στην Κόρινθο. Η ίδια και η 15χρονη φίλη της κινδυνεύουν να βιαστούν από 46χρονο άντρα. Σε μια προσπάθεια αυτοάμυνας πληγώνει θανάσιμα τον δράστη. Η ελληνική δικαιοσύνη δεν δέχεται ότι ο άντρας αποτελούσε απειλή για την κοπέλα και η ίδια καταδικάζεται σε 15 χρόνια κάθειρξη και 4 μήνες.
01 Ιανουαρίου 2019. Αγγελική Πέτρου, Κέρκυρα. Δολοφονείται με άγριο τρόπο από τον πατέρα της εξαιτίας της ερωτικής σχέσης της με άτομο αφγανικής καταγωγής.

Και η λίστα συνεχίζεται εντός και εκτός του ελλαδικού χώρου. Και αυτά είναι μονάχα μερικά από τα γεγονότα που κατάφεραν να γνωστοποιηθούν.

Τον τελευταίο καιρό, όλο και συχνότερα έρχονται στην επιφάνεια περιστατικά έμφυλης βίας, περιστατικά με γυναίκες δολοφονημένες, κακοποιημένες ή βιασμένες. Και όλο και συχνότερα, παρακολουθούμε τα ΜΜΕ, τους επίσημους πλέον διαμορφωτές της «κοινής γνώμης», να «εκπλήσσονται», να «σοκάρονται», να μένουν άφωνοι μπροστά στην «πρωτοφανή βία που συντάραξε την τοπική κοινωνία». Φυσικά, για όλους και όλες εμάς που δε ζούμε σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, τα περιστατικά αυτά δεν αποτελούν παρά μόνο τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις μιας πραγματικότητας που βιώνουμε καθημερινά. Μιας πραγματικότητας που δείχνει ξεκάθαρα, σε όποιον δεν εθελοτυφλεί, ότι, παρά τις φανφάρες περί ισότητας και δικαιωμάτων, η πατριαρχία είναι ακόμη εδώ, και πολλές φορές είναι δολοφονική.

… «μήπως την κούνησε κι αυτή την ουρά της;»….
    Κατά κανόνα, η πρώτη αντίδραση μόλις γίνεται γνωστός ένας βιασμός είναι να κατηγορηθεί το θύμα. «Τι φορούσε;», «είχε πιει;», «γιατί ήταν μόνη της βραδιάτικα;»«μήπως τον προκάλεσε;», «τι δουλειά είχε μαζί του;», «έχει πάει με πολλούς;», «γιατί δεν αντιστάθηκε περισσότερο;», «πόσο ξεκάθαρα το είπε το όχι;» είναι οι πρώτες ερωτήσεις που θα ακούσει κανείς όταν το ζήτημα του βιασμού έρχεται στο προσκήνιο. Στην περίπτωση δε της Ελένη Τοπαλούδη στη Ρόδο, η ελληνική κοινωνία έδωσε ρεσιτάλ: τα σόσιαλ μίντια οργίασαν περνώντας τη κοινωνική, προσωπική και σεξουαλική ζωή της κοπέλας από κόσκινο, ενώ τα ΜΜΕ έκαναν πάρτι πατώντας πάνω στο πτώμα της, εκμεταλλευόμενα τον πόνο και το πένθος των δικών της ανθρώπων προκειμένου να χτυπήσουν τηλεθέαση. Ήταν μια περίπτωση ενδεικτική του πώς αντιδρά ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας σε τέτοια περιστατικά: οι κανίβαλοι έσπευσαν να κατηγορήσουν το θύμα (επειδή ήταν μόνη της με δύο άντρες, επειδή ήταν αντιρατσίστρια και ο ένας βιαστής αλλοδαπός κοκ), οι υποκριτές έσπευσαν να αποδείξουν ότι το θύμα ήταν μια ήσυχη κοπέλα (εμφανέστατα υπονοώντας ότι στην αντίθετη περίπτωση ο βιασμός και οι δολοφονία θα ήταν πιο αναμενόμενες και λιγότερο κατακριτέες πράξεις),ενώ ευτυχώς υπήρξαν και ορισμένες φωνές που υψώθηκαν κατηγορώντας τους δράστες και υπερασπίζοντας το δικαίωμα της νεκρής πλέον γυναίκας στην αξιοπρέπεια.

… «ε, εντάξει, άντρας είναι, τι να κάνει κι αυτός;»…
Μετά τη στοχοποίηση και την ενοχοποίηση του θύματος, σειρά έχει συνήθως η δικαιολόγηση του θύτη. «Είχε πιει, δεν ήξερε τι έκανε», «τον προκάλεσε, πόσο ν’ αντισταθεί κι αυτός», «άντρας είναι, θα σηκώσει και χέρι καμιά φορά», κτλ είναι οι πιο συνηθισμένες αηδίες που ακούγονται προκειμένου να δικαιολογηθούν τ’ αδικαιολόγητα. Φράσεις και λέξεις που ακούμε από μικρά παιδιά, από το ίδιο μας το σπίτι, εκεί που μας μαθαίνουν πώς υποτίθεται ότι πρέπει να είναι τα κοριτσάκια και πώς τα αγοράκια. Φράσεις δήθεν αθώες, που τις ακούμε καθημερινά σε συζητήσεις, ενδεικτικές μιας ολόκληρης νοοτροπίας που θέλει τις γυναίκες να μην δικαιούνται να ορίσουν οι ίδιες το σώμα τους, ενώ αντίθετα δίνει στους άντρες το ελεύθερο να φερθούν όπως θέλουν, χωρίς να φοβούνται ότι θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν την απαξίωση και την περιφρόνηση του κοινωνικού τους περίγυρου.

… «άμα δηλαδή σε βιάσει κανας πακιστανός, τι θα κάνεις;»…
Και ενώ κατά κανόνα η δικαιολόγηση του θύτη είναι ψηλά στις προτεραιότητες της ελληνικής κοινωνίας όταν προκύπτει ζήτημα έμφυλης βίας, βλέπουμε ότι ο κανόνας αυτός έχει μια πολύ συνηθισμένη εξαίρεση. Πρόκειται φυσικά για την περίπτωση που ο δράστης είναι αλλοδαπός, και ειδικότερα όταν είναι πρόσφυγας ή μετανάστης. Εκεί ξαφνικά τα «άντρας είναι», «παρασύρθηκε», «είχε πιει», «ας μη φάει τα νιάτα του στη φυλακή για ένα στιγμιαίο λάθος» κλπ μετατρέπονται ως διά μαγείας σε «είναι στην κουλτούρα τους», «ας πάει στη χώρα του να τα κάνει αυτά» και «όλοι αυτοί οι ξένοι έτσι είναι». Και κάπως έτσι είδαμε τον έναν βιαστή και δολοφόνο της Ελένης Τοπαλούδη, που τυχαίνει να είναι έλληνας, να περιγράφεται ως γόνος καλής οικογένειας αρχικά, και ως μετανιωμένο απολωλός πρόβατο στη συνέχεια, ενώ αντίθετα ο αλλοδαπός βιαστής και δολοφόνος περιγράφτηκε ως αλβανός (και όχι ομογενής βορειοηπειρώτης) που παρέσυρε τον έλληνα συνεργό του. Προφανώς, η διαφορά στην εθνικότητα μεταξύ των δραστών είναι για ορισμένους πιο σημαντική από το κοινό τους στοιχείο: ότι είναι και οι δύο βιαστές και δολοφόνοι.

… «ε, καλά τώρα, μ’ αυτήν θ’ ασχολούμαστε;»…
Και αν ο αριθμός των ανθρώπων που κρίνουν τους δράστες έμφυλης βίας με βάση τις ρατσιστικές τους αντιλήψεις είναι μεγάλος, ο αριθμός των ανθρώπων που κρίνει τα θύματα με βάση τις ίδιες αντιλήψεις είναι ακόμη μεγαλύτερος, Ένας απ’ τους λόγους που τα περισσότερα περιστατικά έμφυλης βίας δεν βγαίνουν στην επιφάνεια είναι η απαξίωση με την οποία αντιμετωπίζονται πολλές φορές τα θύματα, και ιδίως αυτά που δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα της απλής, συνηθισμένης γυναίκας. Πόσοι θα ασχοληθούν αν το θύμα μιας κακοποίησης ή ενός βιασμού είναι μετανάστρια; Ελάχιστοι. Πόσο χώρο μπορεί να διαθέσει η ειδησεογραφία για τρεις μετανάστριες που βρέθηκαν σφαγιασμένες στον Έβρο; Ελάχιστο. Γιατί να ασχοληθούμε με μια άστεγη που αμύνθηκε απέναντι στο βιαστή της και τώρα σαπίζει στη φυλακή; Αφού έκανε ναρκωτικά και είχε μπλέξει με κακές παρέες, ποιος της φταίει; Για την πλειοψηφία της κοινωνίας, οι μετανάστριες, οι φτωχές, οι άστεγες, οι χρήστριες ουσιών, οι φυλακισμένες, οι τρανς, όλες όσες δεν ταιριάζουν στην «κανονικότητά» τους είναι αδιάφορες, ενώ η κακοποίηση ,ή ακόμη και η δολοφονία τους, είναι απλώς μια ακόμη είδηση απ’ αυτές που περνάνε «στα ψιλά».

… «αυτό δηλαδή τώρα θεωρείται βιασμός;»…
    Ο πιο εύκολος τρόπος να αποφύγεις να αντιμετωπίσεις ένα δυσάρεστο γεγονός είναι να το απονοηματοδοτήσεις. Και αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει κατά κόρον στις περιπτώσεις βιασμών. Από την αστυνομία και τη Δικαιοσύνη, μέχρι τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους γύρω μας, η προσπάθεια να επιστρατευτεί κάθε είδους τέχνασμα προκειμένου ο βιασμός να μην θεωρηθεί βιασμός είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Ας το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή: ανεξάρτητα από το νομικό πλαίσιο της κάθε χώρας και της κάθε εποχής, ο ορισμός του βιασμού είναι πολύ απλός. Βιασμός είναι το μη συναινετικό σεξ. Οπότε, ναι, αν κάποια φοράει προκλητικά ρούχα και δεν συναινέσει, είναι βιασμός. Αν κάποια έχει πιει και δεν συναινέσει, είναι βιασμός. Αν κάποια θέλει να κάνει σεξ, αλλά όχι με το συγκεκριμένο άτομο, είναι βιασμός. Αν κάποια είναι ναρκωμένη, είναι βιασμός. Αν μία εκδιδόμενη δεν θέλει για πελάτη της ένα συγκεκριμένο άτομο και αυτό την εξαναγκάσει σε σεξ, είναι βιασμός. Και ναι, αν μια παντρεμένη εξαναγκαστεί να κάνει σεξ με τον άντρα της, πάλι βιασμός είναι. Τα ρούχα, η κατανάλωση αλκοόλ, η χρήση ουσιών, η διάθεση για σεξ, η ιδιότητα της εκδιδόμενης, το πλαίσιο μιας σχέσης ή ενός γάμου δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για κανένα κάθαρμα που θέλει να επιβάλλει τις ορέξεις του πάνω μας.

Να ορθώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στην πατριαρχία
Το γυναικείο σώμα δεν είναι ιδιοκτησία του πατέρα, του συζύγου ή κανενός άλλου. Δεν χρειαζόμαστε την άδεια κανενός για να έχουμε ερωτικές σχέσεις. Δεν είμαστε υποχρεωμένες να ντυνόμαστε «σεμνά» ή να κοιτάμε χαμηλά για να μη μας βιάσουν. Κάνουμε ξεκάθαρο εδώ και τώρα ότι είναι δικαίωμά μας να ντυνόμαστε όπως γουστάρουμε, να φερόμαστε όπως γουστάρουμε, να πίνουμε όσο γουστάρουμε και τίποτα από αυτά να μην δικαιολογεί τους βιαστές μας. Τίποτα από αυτά να μην μας κάνει να σφίγγουμε τα κλειδιά στο χέρι όταν γυρνάμε σπίτι. Τίποτα από αυτά να μην θέτει την ζωή μας σε κίνδυνο.
Να σταθούμε δίπλα στα θύματα της έμφυλης βίας. Να υπερασπιστούμε το αυτονόητο που λέει ότι το σώμα μας ανήκει σε μας τις ίδιες και μόνο. Να σπάσουμε τη σιωπή και τη συγκάλυψη. Να γίνουμε η φωνή όσων δεν μπορούν να υψώσουν τη δική τους.

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΗ ΓΕΝΝΑ.
ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΙΣΟΤΗΤΑΣ

Κατάληψη Ελαία

No responses yet

css.php