Archive for January, 2014

Jan 29 2014

HANNAH ARENDT (προβολή ταινίας Παρ. 31/1, 20:30)

ΧΑΝΑ ΑΡΕΝΤΗ Γερμανο-εβραία φιλόσοφος Χάνα Άρεντ αναλαμβάνει να καλύψει για το αμερικανικό περιοδικό «New Yorker» τη δίκη του ναζί εγκληματία Άντολφ Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ και σοκάρει τους πάντες με τη θαρραλέα, αντισυμβατική προσέγγισή της.

 

Η πιο δύσκολη μνήμη είναι πάντα η μνήμη του παρόντος.
Είναι πιο εύκολο να καλλιεργούμε μνήμες μακρινές που συγκινούν χωρίς να διαπερνούν τη ζωή μας, αντί να τις χρησιμοποιούμε γι αυτό που είναι απαραίτητες: να μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε αυτό που ζούμε.
Σε πενήντα χρόνια, μπορεί να μας ζητηθεί να απαντήσουμε:
Μα δεν είδατε; Δεν καταλάβατε;
Κι εμείς μπορεί να απαντήσουμε όπως τόσοι άλλοι απάντησαν:
 Όχι, δεν είχα δει, δεν είχα καταλάβει…
ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ “ΚΑΛΑ” ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΤΕΡΑΤΑ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ 

No responses yet

Jan 28 2014

Ο ΑΪΧΜΑΝ ΣΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ (ενδιαφέρον άρθρο)

Published by under Uncategorized

του Άρη Τ.
Ώστε ο Άιχμαν έκανε το καθήκον του, όπως είπε πολλές φορές στο δικαστήριο· υπάκουε όχι απλώς σε διαταγές αλλά στο νόμο του κράτους, εκτός απ’ το να εκτελεί αυτά που θεωρούσε «καθήκοντα ενός νομοταγούς πολίτη», είχε ενεργήσει και σύμφωνα με διαταγές ανωτέρων του.
Το παραπάνω απόσπασμα αναφέρεται στον υπεύθυνο εξόντωσης χιλιάδων εβραίων στη ναζιστική Γερμανία, τον Άιχμαν. Ο Άιχμαν ήταν ένας στυγνός δολοφόνος, ταυτόχρονα ήταν απλά ένας δημόσιος υπάλληλος που συμμετείχε, ως ένα ακόμα γρανάζι, σ’ ένα από τα τελειότερα εγκλήματα όλων των εποχών. Για να στηθεί ένα τέλειο έγκλημα χρειάζεται είτε ο δολοφόνος να είναι ένας ανώνυμος μηχανισμός ή το θύμα να είναι ένα άτομο το οποίο ουσιαστικά δεν υπάρχει.
Τα τελειότερα εγκλήματα τα καταστρώνει πάντα ο κρατικός μηχανισμός, διότι ο εγκληματίας είναι γενικά απρόσωπος ενώ ταυτόχρονα έχει χίλια πρόσωπα· ο Άιχμαν είναι πλέον μια ιστορική φιγούρα που συμβολίζει τον σαδισμό μιας εγκληματικής δράσης η οποία προκύπτει μέσα από την αδράνεια της συνείδησης απέναντι στις εντολές θανάτου που έρχονται από μια αόριστη αρχή, την εξουσία. Ο Γιώργος, ο Γιάννης, ο Πέτρος είναι λιμενικοί, σίγουρα δεν ιστορικές φιγούρες αλλά επίσης σίγουρα είναι στυγνοί δολοφόνοι και εγκληματίες, ταυτόχρονα είναι και απλοί δημόσιοι υπάλληλοι. Το βράδυ της Δευτέρας γύρισαν στο σπίτι εξουθενωμένοι να παίξουν με τα παιδιά τους, να φάνε ένα πιάτο ζεστό φαί. Η δολοφονία που διέπραξαν πριν λίγες ώρες δεν είναι δολοφονία, αν και εξ’ αιτίας της δράσης τους σκοτώθηκαν μια ντουζίνα παιδάκια με τις μανάδες τους. Το κράτος και ο μηχανισμός του όχι μόνο δεν θα ζητήσουν εξηγήσεις αλλά θα καλύψουν τα γρανάζια που εκτελούν τις δολοφονικές προσταγές. Ταυτόχρονα τα θύματα δεν υπάρχουν, κι αν δεν στράβωνε τελευταία στιγμή η «δουλειά», το μεροκάματο θα ‘βγαινε καθαρό. Μια λιτή ανακοίνωση περί ναυαγίου όπου δεν διασώθηκε κανείς θα μετέτρεπε τη δολοφονία σε «ανθρωπιστική» τραγωδία, όλα θα ήταν περίφημα. Ποιός θα αμφισβητήσει το ίδιο το κράτος; Οι Γερμανοί κάποτε σαν τέλειωσε ο πόλεμος έμαθαν να λένε: βλέπαμε τον καπνό αλλά δεν μπορούσαμε να υποψιαστούμε τι είναι. Αυτή την ανοησία αναμασούσε κάποιος ολιγόνους. Ήταν καταφανώς ψέμματα· όλοι ήξεραν. Οι πιο έξυπνοι σκαρφίστηκαν το εξής: μα ήταν κρατική πολιτική, τι μπορούσαμε να κάνουμε εμείς; Σήμερα, στην Ελλάδα κάποιοι πανηγυρίζουν για την μαζική δολοφονία, είναι οι φασίστες. Οι περισσότεροι κάνουν πως αγνοούν, είναι οι δεξιοί δημοκράτες. Κάποιοι κατασκευάζουν το άλλοθι των δολοφόνων μιλώντας για μεταναστευτικό πρόβλημα, είναι οι σοσιαλδημοκράτες και οι ρεφορμιστές, όμως όλοι γνωρίζουν. Ακόμη και οι χρυσαυγίτες πιστεύουν την αφήγηση των προσφύγων, απλά επικροτούν την πράξη των δολοφόνων. Όλοι ξέρουν ότι υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης σήμερα στην Ελλάδα, είναι η προίκα της δημοκρατίας στον φυσικό της διάδοχο σε περιόδους «ανωμαλίας», στον φασισμό. Στο ίδιο βιβλίο της Άρεντ απ’ όπου και το αρχικό απόσπασμα, Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ, καταγράφονται τα τρία στάδια που εμπνεύστηκαν οι ναζί για τη λύση του εβραϊκού προβλήματος. Το πρώτο στάδιο ήταν η απέλαση, το δεύτερο η συγκέντρωση και το τρίτο η θανάτωση. Είναι προφανές ότι επίκληση όχι -ίσως- στο κάδρο του Χίτλερ αλλά στην «διαχείριση ανθρώπινων πόρων» που θεμελίωσε, δεν κάνει μόνο η Χ.Α. αλλά και η κυβέρνηση Σαμαρά. Η σύγκλιση πλέον του ναζισμού με την καπιταλιστική δημοκρατία δεν έγκειται σε κάτι άλλο πέρα από το πρόταγμα του φόνου. Το καινοφανές, βέβαια, που εισήγαγε η ναζιστική Γερμανία δεν ήταν τα μαζικά εγκλήματα κατά ανθρώπων και ο εγκλεισμός τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αυτά είχαν ήδη υπάρξει με τα γνωστά εγκληματικά αποτελέσματα από τις δημοκρατικές δυνάμεις, με προεξάρχουσα κυρίως τη Μ. Βρετανία στην Αφρική κατά τη διάρκεια των πολέμων των Μπόερς, όπου κλείστηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης το σύνολο του άμαχου πληθυσμού. Τα θύματα αυτά όμως εξαιρούνταν από το σύστημα διευθέτησης προβλημάτων της Ευρώπης, ζούσαν στις αποικίες, όπου όλα είναι δυνατά. Οι ναζί αυτή τη συνθήκη ανέτρεψαν μεταφέροντας το έγκλημα από την περιφέρεια και τις αποικίες στο κέντρο της Ευρώπης. Τον ίδιο ρόλο έχει η Χρυσή Αυγή σε σχέση με την δημοκρατική κυβέρνηση, όσο η τελευταία θα δολοφονεί μαζικά πρόσφυγες και μετανάστες στα σύνορα, οι νεοναζί θα μεταφέρουν τον πόλεμο και τις δολοφονίες στο κέντρο της μητρόπολης, προσπερνώντας τα πρώτα δύο χρονοβόρα στάδια της απέλασης και της συγκέντρωσης. Εάν το παράδειγμα του «ξένιου Δία» δεν ήταν αρκετά πειστικό τα μαχαίρια των ναζί αποτελούν μια πιο άμεση «λύση». Η επανεμφάνιση τους άλλωστε στο Κερατσίνι με την συνοδεία της αστυνομίας για να επιτεθούν στο «Ρεσάλτο», δείχνει ότι το κράτος ποτέ δεν θα παρατήσει το παρακράτος απροστάτευτο στο έλεος των αντιστεκομένων. Η μαζική δολοφονία που διέπραξε το ελληνικό κράτος, η οποία τελέστηκε υπό τις παροτρύνσεις της ελληνικής κυβέρνησης και την συναίνεση των ευρωπαίων εταίρων επιβεβαιώνει εκείνη την «απειλή» βουλευτού της Ν.Δ. προς τους ναζί βουλευτές, ότι «κουμάντο εδώ κάνουμε εμείς». Το σχόλιο αυτό πέρα από την αποδόμηση του σκεπτικού που εξέφραζαν τότε οι ναζί το οποίο εμπερικλείεται στην λαϊκή ρήση «έμαθα και μαστορεύω και γαμώ το μάστορή μου», καταδεικνύει πλέον κάτι πολύ βαθύτερο και πιο ουσιαστικό προς όλους: οι ναζί είναι χρήσιμοι για το ελληνικό κράτος όσο κρατούν τα ελάχιστα προσχήματα, π.χ. να δολοφονούν κυρίως μετανάστες, όμως το κράτος είναι το παν, καθότι συν τοις άλλοις είναι εξαιρετικά πιο αποτελεσματικό. Πόσα χρόνια θα χρειάζονταν οι ναζί για να ξεκοιλιάσουν καμιά ντουζίνα παιδάκια και τις μανάδες τους; Ίσως όχι τόσα πολλά όσο φανταζόμασταν εάν αναλογιστούμε ότι ένα εκφασισμένο τμήμα της κοινωνίας έχει πείσει τον εαυτό του ότι ο καπνός των σύγχρονων Άουσβιτς είναι από καραμελωμένα κουλουράκια, ή ότι «τα μπουρίνια είναι συνηθισμένο φαινόμενο το Γενάρη στο Αιγαίο». Ίσως πολλά περισσότερα χρόνια θα χρειαζόντουσαν, κι ίσως δεν τα κατάφερναν ποτέ εάν αναλογιστούμε ότι οι μαχόμενοι άνθρωποι, οι αντιφασίστες σ’ όλη την Ελλάδα με όλους τους τρόπους φροντίζουν επιμελώς να κόβουν τα χέρια των δολοφόνων από τη ρίζα. Όπως και να ‘χει το ελληνικό κράτος χρειάστηκε κανα δίωρο, μερικούς ναζί καμουφλαρισμένους με στολή δημόσιου υπαλλήλου και μια γρήγορη βάρκα, μπόλικη κοινωνική συναίνεση και μια εντολή σιωπητηρίου στο βόθρο των ΜΜΕ.
Μια υποσημείωση, αν και οι οριενταλιστικές προσεγγίσεις δεν είναι χρήσιμες συνήθως, ή ακόμη είναι και αντιδραστικές, εδώ θα κάνουμε μια παρέκβαση. Για την σχέση Ιταλών-Ελλήνων λένε συχνά una faccia una razza, παρόλα αυτά οι Ιταλοί είναι επίσης γνωστοί ως μεγάλοι απατεώνες, προφανώς εκεί έγκειται και η μέρα κροκοδείλου ή αλλιώς η μέρα εθνικού πένθους που κήρυξαν οι εκεί δολοφόνοι για να «τιμήσουν» τους δολοφονημένους της Λαμπεντούζα. Εδώ ο κυνισμός των Βαλκανίων δεν επέτρεψε τέτοια φληναφήματα, -και καλύτερα εδώ που τα λέμε, γιατί η υποκρισία αποπροσανατολίζει- δεν υπάρχει λοιπόν χρόνος για θρήνο στα νότια βαλκάνια, η κυβέρνηση αρχίζει τις απελάσεις των «παρανόμων», κάποιοι πανηγυρίζουν, προφανώς πιστεύουν ότι τώρα πια τα πνιγμένα παιδάκια δεν θα φαν τη δουλειά των δικών τους παιδιών στις νέες θέσεις εργασίας που ανοίγει η κυβέρνηση στις γωνιές των δρόμων και γύρω απ’ τα φανάρια. Κάποιοι άλλοι δε βλέπουν το λόγο να θρηνήσουν, η καθημερινότητά τους δεν τέμνεται με μια μαζική δολοφονία κι ας μαθαίνουν για καθημερινούς ανομολόγητους φόνους μέσα στα μικροαστικά σπιτάκια που καταρρέουν. Και κάποιοι, τέλος με την σοφία του ραγιά δε θρηνούν, περιμένουν καρτερικά τους επόμενους, τους επόμενους νεκρούς, το επόμενο φορτίο που θα παραλάβει ο Γιώργος, ο Γιάννης, ο Πέτρος για να κάνουν την κουραστική δουλειά τους. Κι όταν καταφέρουν θα βυθίσουν το φορτίο δίχως ίχνη, θα ξεφυσήσουν…«το μεροκάματο να βγαίνει».
Σε μας μένει να βάλουμε σε τούτο τον κόσμο φωτιά.

Πηγή: Άνθος του Κακού

No responses yet

Jan 28 2014

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για Φαρμακονήσι, τρίτη 28/1, 18:00, πλατεία γεωργάκη

Published by under Uncategorized

1620203_10202168886758142_2085328208_n
Σήμερα, Τρίτη 28/1/2014 και ώρα 18:00, η Αντιφασιστική Πωτοβουλία Κέρκυρας, μαζί με άλλες συλλογικότητες & φορείς, καλεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Γεωργάκη για τα πρόσφατα γεγονότα στο Φαρμακονήσι και το θάνατο μεταναστών, συνέπεια της ελληνικής & ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής.

Ακολουθεί κείμενο της Αντιφασιστικής Πρωτοβουλίας Κέρκυρας

ΚΡΑΤΟΣ – ΕΕ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ 

Η ΣΙΩΠΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

Τις πρώτες ώρες της Δευτέρας 20 Ιανουαρίου το λιμενικό εντόπισε ένα μικρό σκάφος κοντά στο Φαρμακονήσι. Στο σκάφος επέβαιναν 28 άτομα (25 Αφγανοί και 3 Σύροι), μεταξύ των οποίων πολλές γυναίκες και παιδιά. Σύμφωνα με τις καταγγελίες των επιβαινόντων, το λιμενικό επιχείρησε παράνομα να το επαναπροωθήσει στην Τουρκία, έδεσε το σκάφος με ένα σκοινί, και κινήθηκε προς τις τουρκικές ακτές. Από την ταχύτητα που ανέπτυξε, το σχοινί κόπηκε και μετά από μία δεύτερη απόπειρα επαναπροώθησης η βάρκα αναποδογύρισε, οι μετανάστες έπεσαν στην θάλασσα αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο 6 άνθρωποι, μεταξύ τους μια γυναίκα και ένα παιδί 5 ετών, ενώ δέκα ακόμη άτομα (2 γυναίκες και 8 βρέφη και μικρά παιδιά) αγνοούνται. Σύμφωνα με τις καταγγελίες των ίδιων των επιζώντων, οι λιμενικοί τους εμπόδιζαν να ανέβουν στο σκάφος, τους χτυπούσαν, τους έβριζαν, δεν έδωσαν χέρι βοηθείας ούτε καν σε μικρά παιδιά… Δεν πρόκειται όμως για ατυχές περιστατικό. Την επίσημη ”γραμμή ” χάραξε ο ίδιος ο αρχηγός της ΕΛΑΣ δίνοντας οδηγίες «κάντε τους το βίο αβίωτο», ενώ ο υπουργός Ναυτιλίας Μ. Βαρβιτσιώτης μίλησε για «χαζή εκμετάλλευση» της τραγωδίας και είπε πως κανείς «δεν θέλει να ανοίξουμε τις πύλες»!  Εξάλλου ο ίδιος ο πρωθυπουργός και στελέχη της κυβέρνησης επενδύουν όλο το τελευταίο διάστημα σε μια ακραία ρατσιστική, αντιμεταναστευτική ρητορεία, όντας οι ηθικοί, πολιτικοί αυτουργοί του στυγερού εγκλήματος. Αναδεικνύεται η χρυσαυγίτικου τύπου δράση εκτεταμένων τομέων του κρατικού μηχανισμού είτε αυτή εκδηλώνεται εις βάρος Ελλήνων -βλ. βασανιστήρια αντιφασιστών στη ΓΑΔΑ- είτε εις βάρος μεταναστών. Δε ξεχνάμε την περίπτωση του Κούρδου μετανάστη Οσμάν Αμπντουλάχ του οποίου το κεφάλι χτυπούσαν στο τσιμέντο του λιμανιού, λιμενομπάτσοι στην Ηγουμενίτσα, μέχρι που αυτός έπαθε εσωτερική αιμορραγία και πέθανε. Η ύπαρξη και δράση φασιστικών, χουντικών αντιλήψεων στο κέντρο του κράτους με την υψηλή κάλυψη των «συστημικών» πολιτικών εκπροσώπων της αστικής τάξης, αδικεί και αυτούς τους κρατικούς λειτουργούς – εν προκειμένω λιμενικούς- που σώζουν ζωές και που προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους ευσυνείδητα. Είναι σαφές πως αυτοί οι 16 θάνατοι οφείλονται στην απάνθρωπη λογική της ευρωπαϊκής κι ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής, στη βάρβαρη τακτική των «άτυπων επανπροωθήσεων» που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των προσφύγων. Το φρικιαστικό έγκλημα στο Φαρμακονήσι είναι αντάξιο σε βαρβαρότητα των εγκλημάτων ανοιχτά της Λαμπεντούζα. Η Ευρώπη-φρούριο, των κλειστών συνόρων, της FRONTEX  και των στρατοπέδων συγκέντρωσης δολοφονεί πρόσφυγες και μετανάστες στο βωμό της πιο άθλιας ρατσιστικής πολιτικής που ανοίγει το δρόμο στο νεοναζισμό σε όλη την Ευρώπη. Η FRONTEX με σπατάλη δισεκατομμυρίων διαθέτει στόλο και εξοπλισμό για να εντοπίζει τους κατατρεγμένους την ώρα που άνθρωποι πεθαίνουν στο Καστελόριζο γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει διαλύσει τις υποδομές στα νησιά. Να μην συνηθίσουμε στο θάνατο και στον κανιβαλισμό! Όσο περισσότερο αποκτηνώνεται η ελληνική κοινωνία, όσο περισσότερο θεωρεί ότι το δράμα των Παλαιστινίων, των Σύρων ή των Αφγανών δεν την αγγίζει, τόσο πιο εύκολο θα είναι να τις επιβάλλουν νέα μέτρα λιτότητας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είμαστε όλοι πνιγμένοι στο Αιγαίο … Καλούμε σε ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ την ΤΡΙΤΗ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ στις 6μμ ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΗ Απαιτούμε :

  • Να τιμωρηθούν οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί για το έγκλημα στο Φαρμακονήσι. Να παραιτηθεί ο Υπουργός Ναυτιλίας Μ.Βαρβιτσιώτης
  • Να ανασυρθούν άμεσα οι νεκροί από το βυθισμένο καράβι.
  • Να δοθεί άσυλο και στέγη στους διασωθέντες πρόσφυγες.
  • Να διαλυθεί η ΦΡΟΝΤΕΞ, να σταματήσει η παράνομη και δολοφονική πρακτική των επαναπροωθήσεων.
  • Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και πλήρη πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα
  • Παλεύουμε ενάντια στην Ευρώπη – φρούριο που γεννάει Λαμπεντούζες και χτίζει φράχτες στο Αιγαίο, ενάντια στις συνθήκες Σένγκεν και Δουβλίνο ΙΙ, για το κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης των μεταναστών.

No responses yet

Jan 22 2014

ΠΑΡ. 24/1, “Η ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ” της Αλίντας Δημητρίου

Petrina_Hronia

Αντάρτισσα, εξόριστη στη Χίο, το Τρικέρι και τη Μακρόνησο, η ηλικιωμένη κυρία (προφανώς γύρω στα 80) στρέφεται στο φακό και λέει: «εμείς είχαμε ιδανικά κυρία μου». Απευθύνεται βέβαια στην σκηνοθέτιδα Αλίντα Δημητρίου το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ της οποίας «Η Ζωή στους Βράχους» προβλήθηκε την άνοιξη στο 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Η Δημητρίου βρήκε 33 γυναίκες οι οποίες, μετά το 1945, έζησαν την ελληνική τραγωδία του εμφυλίου πολέμου. Άλλες ανέβηκαν στο βουνό, εντάχθηκαν στον Δημοκρατικό Στρατό και πολέμησαν στο πλευρό των κομμουνιστών κι άλλες συνελήφθησαν και εξορίστηκαν. Αγέρωχες, περήφανες και με απερίγραπτη ζωντάνια στέκονται μπροστά στο φακό και αφηγούνται ιστορίες φρίκης, πολέμου και βασανιστηρίων. Ήταν ίσως η μόνη φορά που είδα το κοινό να γελάει, να δακρύζει και να χειροκροτεί ταυτόχρονα.
Αυτή η «κινηματογραφημένη προφορική ιστορία» δηλώνει με τον καλύτερο τρόπο το ρόλο του ντοκιμαντέρ στη διατήρηση της μνήμης. Άνθρωποι χωρίς όνομα και χωρίς φωνή (όπως οι γυναίκες του ντοκιμαντέρ) αφήνουν τα ίχνη τους στο φιλμ καθώς οι μικρές τους ιστορίες γίνονται μέρος της μεγάλης Ιστορίας ενός λαού.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΙΝΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

dimitriou-alinta-foto1Η σκηνοθέτιδα Αλίντα Δημητρίου, που πέθανε τα ξημερώματα της Τρίτης 30 Ιουλίου 2013 στην Αθήνα, σε ηλικία 78 ετών ήταν σημαντική καλλιτέχνιδα του αριστερού χώρου, γνωστή για την συνέπεια και την πολιτική άποψή της. Η Αλίντα διέπρεψε στον χώρο του ντοκιμαντέρ, έκανε σημαντική έρευνα και παρουσίασε πτυχές της ελληνικής ιστορίας που διαφορετικά θα έμεναν θαμμένες.

Η Αλίντα Δημητρίου από το 1977 ως το 1994 έκανε περισσότερα από 50 ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση και το Υπουργείο Πολιτισμού (π.χ. Το Θέατρο στο βουνό, Ανθρώπινα Δικαιώματα (10 ημίωρα), Γυναίκες (6 ημίωρα). Από το 1994 -2003 ασχολήθηκε με το βιομηχανικό ντοκιμαντέρ κάνοντας 15 ταινίες για τη ΔΕΗ.
Το 2008 ξεκίνησε την τριλογία για τη συμμετοχή των γυναικών στους πολιτικούς αγώνες με τα ντοκιμαντέρ:
2008: Πουλιά στο βάλτο (104 min.) – (Κατοχή)
2009: Η ζωή στους βράχους (100 min.) – (Δημ. Στρατός & Εξορία)
2011: Τα κορίτσια της βροχής (120 min.) – (Επταετία).

 

No responses yet

Jan 15 2014

17/1 ΠΡΟΒΟΛΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ “RUINS” & TAPAS ΚΑΦΕΝΕΙΟ

ruins αντίγραφοΈνα ντοκιμαντέρ για τη συγκλονιστική υπόθεση ποινικοποίησης του HIV στην Ελλάδα. Η εξιστόρηση της δίωξης των οροθετικών γυναικών, οι οποίες προσήχθησαν από την Ελληνική Αστυνομία, υπέστησαν εξαναγκαστικούς ελέγχους για ΗΙV, προφυλακίστηκαν για κακούργημα, και τελικά διαπομπεύτηκαν, όταν οι φωτογραφίες και τα προσωπικά τους δεδομένα δημοσιοποιήθηκαν στα ΜΜΕ, λίγες μέρες πριν τις εθνικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2012.

ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΜΕ TAPAS (ισπανικού τύπου μεζέδες), ΡΑΚΟΜΕΛΟ ΚΑΙ ΚΡΑΣΟΜΕΛΟ.

 

No responses yet

Jan 12 2014

πρώτη συνέλευση για το 2014

Αύριο Δευτέρα στις 20:00 θα γίνει η πρώτη ανοιχτή συνέλευση της Κατάληψης “Ελαία” για το 2014.

Όσοι ενδιαφέρονται ας προσέλθουν…

No responses yet

Jan 06 2014

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ “ΕΛΑΙΑ” 2014

2014doc-1Το ημερολόγιο της Ελαίας που επισυνάπτεται στο παρακάτω λινκ βασίζεται σε αφίσες που έχουν δημοσιεύθει από την Κατάληψη μέσα στα τέσσερα χρόνια λειτουργίας της. Το ημερολόγιο διατίθεται ελεύθερα σε όποιον το επιθυμεί και σύντομα θα γίνει συλλογική παραγγελία έγχρωμων έντυπων ημερολογίων α4 ή α3 για την οποία θα σας ενημερώσουμε άμεσα.

2014doc2

No responses yet

css.php